moje życie gdybym jutro obudziła się jako cis-kobieta. Opowiadnie

1
Nie wiem czy będę kontynuować opowiadanie. dużo zależy od tego jak się przyjmie i czy będzie zainteresowanie. miałam wenę to napisałam w odpowiedzi na pytanie Ani K z działu Transpłciowość. Mogą być lekkie błędy stylistyczne i inne sorki.



Część I Nowe-stare życie

Rozdział 1: Pierwsza pobudka i lustro
Budzik zadzwonił o 6:30. Przez dobrą minutę leżałem z otwartymi oczami, wpatrując się w sufit i próbując poukładać sobie w głowie to, co się stało. Dawniej – w moim „pierwszym życiu” – wstawałem równo o 7:30, wypiłem kawę, wrzucałem na siebie dresy, myłem zęby, łapałem kluczyki od auta i byłem gotowy w piętnaście minut. Teraz jednak wszystko się zmieniło.

Przeciągnąłem się pod kołdrą i poczułem zupełnie inny ciężar własnego ciała. Delikatniejsza skóra, dłuższe włosy rozsypane na poduszce... spojrzałem na szafkę nocną. Obok telefonu leżał portfel, chciałem zobaczyć ile mi jeszcze gotówki zostało do końca miesiąca ale moją uwagę przykuł dowód osobisty. Paulina. Trzydzieści parę lat , chociaż w środku wciąż miałem pamięć czterdziestolatka, który jeszcze wczoraj oglądał Ligę Mistrzów z puszką piwa w ręku i rozmawiał z kumplami o samochodach.

Ale gdzieś głęboko z tyłu głowy czułem dziwny, cichy spokój. Przecież gdzieś w głębi duszy, od dzieciństwa, marzyłem o tym, jak to jest być po tej drugiej stronie. I oto stało się – dostałem to na tacy.

Zsunąłem nogi z łóżka i poszedłem do łazienki. Pierwszy kontakt z lustrem zawsze wbija w ziemię. Zamiast zarostu i szerszych barków widziałem wyprostowaną, zgrabną sylwetkę, łagodne rysy twarzy i długie włosy.

– Okej, Paulina... czas się ogarnąć – wymruczałem pod nosem, a mój własny, wyższy głos wywołał na moich ustach uśmiech.

I tu zaczęły się pierwsze wyzwania. Pielęgnacja, podkład, maskara do rzęs, ułożenie włosów. To, co dawniej wydawało mi się banalnym „robieniem się na bóstwo”, teraz okazało się precyzyjną operacją logistyczną. Po trzydziestu minutach walki w łazience przeszedłem do szafy. Żadnych luźnych bluz ani męskich spodni – same sukienki, dopasowane spodnie, spódnice i bluzki. Wybrałem elegancki, ale wygodny zestaw do pracy. Koło 8:30 wyszedłem z domu.

Droga do pracy minęła pod znakiem ciągłej obserwacji. Ludzie na ulicy patrzyli na mnie inaczej. Mężczyźni przepuszczali w drzwiach, uśmiechali się na przejściu dla pieszych. W pracy – chociaż zakres obowiązków pozostał niemal ten sam – zmieniły się relacje. Rozmowy w kuchni przy kawie zeszły na całkowicie inne tory. Zamiast dyskusji o weekendowych meczach, nagle znalazłam się w centrum rozmów o nowych kosmetykach, planach na zakupy i relacjach. I wiecie co? Weszłam w to bez problemu.

Rozdział 2: Piątkowy wieczór i zderzenie z rzeczywistością
Prawdziwy sprawdzian przyszedł jednak po pracy. Wreszcie nadszedł piątkowy wieczór. Zamierzałam w pełni skorzystać z życia jako cis-kobieta. Krótka wizyta w domu, zmiana stylizacji na nieco bardziej wieczorową i wyjście na miasto.

Kluby, światła, muzyka. Bycie kobietą w miejscu publicznym nocą to zupełnie nowe doświadczenie. Z jednej strony – ogromna swoboda, tańczenie bez skrępowania, komplementy przy barze i fakt, że nikt nie patrzy na ciebie jak na potencjalne zagrożenie. Z drugiej – ciągła czujność, zwracanie uwagi na drinka i to uczucie, że jest się ciągle obserwowaną.

Prawdziwy zimny prysznic przyszedł jednak po północy, kiedy wracałam do domu.

Taksówka wysadziła mnie tuż pod klatką. Było chłodno, ulica świeciła pustkami. Pod klatką bloku stało trzech panów w dresach z piwkiem i od razu zawiesili na mnie wzrok, gdy tylko zamknęłam drzwi taksówki.

W moim starym życiu jako facet nawet bym o tym nie pomyślał. Podszedłbym krok w krok, rzucił krótkie: „Siema, siema, panowie”, otworzył klatkę kodem i wszedł na górę bez cienia stresu. Tym bardziej, że mieszkam tu od urodzenia.

Teraz? Serce podeszło mi do gardła. Poczucie fizycznej przewagi, które towarzyszyło mi przez cztery dekady, wyparowało w jednej sekundzie. Stawałam się nagle o głowę niższa, drobniejsza i bezbronna w szpilkach.

Stuk, stuk, stuk – obcasy głośno dudniły o chodnik. Przyspieszyłam kroku, wpatrując się w ekran telefonu, mocniej ściskając torebkę.
– O, siemanko, a skąd to ślicznotka tak późno sama wraca? – rzucił jeden z nich, taksując mnie wzrokiem od stóp do głowy.

Zrobiłam to, co zrobiłaby większość dziewczyn – uśmiechnęłam się zdawkowo, rzuciłam krótkie „Dobry wieczór”, sprawnie wklepałam kod na domofonie i wślizgnęłam się do środka, serce tłukło mi się w piersi jak szalone. Kiedy drzwi klatki się zamknęły, odetchnęłam z ulgą.

Ehhh... jako facet nie miałem takich problemów – pomyślałam. – Ale coś za coś.

Rozdział 3: Weekendowe rytuały i relacje
Sobota była dniem pełnej rekompensaty. Wreszcie mogłam zrobić to, o czym od zawsze marzyłam, nie czując na sobie oceniających spojrzeń: weszłam do galerii handlowej, prosto na dział z damską bielizną. Przeglądanie koronek, dobieranie rozmiarów, mierzenie w przymierzalni – zero wstydu, zero tłumaczenia się, że „to prezent dla dziewczyny”. Po prostu czysta przyjemność.

W niedzielę pojawił się mały głód dawnego życia. Grała moja ulubiona drużyna. Odruchowo chciałam napisać do kumpli, żeby skoczyć na piwo i meczyk. Ale przecież dla nich byłam Pauliną. Moje obecne koleżanki na propozycję wyjścia na mecz i wypicia paru browarów zareagowałyby pobłażliwym uśmiechem – dla nich niedziela to raczej spokojny spacer, kawa albo długa rozmowa przez telefon.

I faktycznie – spędziłam godzinę na telefonie z przyjaciółką, gadając o absolutnych pierdołach, kosmetykach i planach na nadchodzący tydzień. I złapałam się na tym, że sprawia mi to niesamowitą frajdę. Wieczorem zrobiłam sobie domowe SPA, depilację i maseczkę.

No i oczywiście... kwestia uczuciowa. W tym nowym świecie miałam chłopaka. Spotkanie z nim było absolutną mieszanką wybuchową moich dawnych męskich doświadczeń i nowych żeńskich emocji. Rozumiejąc męską psychikę doskonale (w końcu sam nim byłem przez 40 lat!), wiedziałam dokładnie, jak z nim grać. Lekka kłótnia o jakąś bzdurę, kontrolowane „obrażenie się” dla zasady, a potem... niesamowicie namiętny seks na zgodę.

W poniedziałek rano budzik znowu zadzwonił o 6:30. Znowu trzeba było wstać wcześniej, zrobić makijaż, dopasować stylizację i przygotować się na kolejny tydzień. Ale kiedy patrzyłam w lustro, nakładając błyszczyk, wiedziałam jedno: cokolwiek przyniesie ten dzień, gra jest warta świeczki.

Rozdział 4: Operacja „Kibic w szpilkach”
Mijały kolejne dni, a moje nowe życie powoli nabierało rytmu. Umiałam już zrobić prawie idealną kreskę na powiece w pięć minut, przestałam potykać się na wyższym obcasie i opanowałam sztukę prowadzenia wielogodzinnych dyskusji o niczym. Ale w głowie... w głowie wciąż tlił się czterdziestoletni facet, który po prostu musiał od czasu do czasu obejrzeć dobry mecz i wypić dobre piwo z lokalnego browaru.

Niedziela. Mój chłopak, pojechał pomóc ojcu w garażu, a moje koleżanki miały w planach popołudniowy shopping. Idealny moment na dywersję.

Ubrałam się w luźniejsze dżinsy, skórzaną kurtkę i trampeczki. Zamiast torebki wzięłam mały plecak. Cel: Pub na obrzeżach centrum. Miejscówka typowo męska – zapach wylanego piwa, dymu, męskiego testosteronu i wielkie telewizory które pokazywały mecz na żywo.

Gdy pchnęłam ciężkie, drewniane drzwi, gwarny lokal na sekundę ucichł. Kilkunastu facetów w szalikach odwróciło głowy. Weszła drobna, ładna dziewczyna. Widziałem te ich spojrzenia: „Pewnie szuka łazienki albo pomyliła adresy”.

Podeszłam prosto do baru.
– Lagera z beczki proszę – rzuciłam pewnym głosem do barmana.

Facet za ladą zamrugał kilka razy, ale nalał. Kufel był ciężki, zimny i oszroniony. Złapałam go wprawną ręką, usiadłam na wysokim krześle przy samym barze i wzięłam solidnego łyka. Aż mi się oczy zaświeciły. Boże, jak ja za tym tęskniłem!

Rozdział 5: Ekspertka z przypadku
W 30. minucie meczu sędzia podyktował kontrowersyjnego karnego. Dwa stoliki obok mnie czterech kolesi w koszulkach klubowych zerwało się na nogi.

– Co ten ślepy **** robi?! Przecież tam był czysty wślizg w piłkę! Mecz sprzedany – wydarł się jeden z nich, czerwony na twarzy.

Nie wytrzymałam. Pamięć czterdziestolatka, który przeanalizował w życiu tysiące spotkań, wzięła górę nad kobiecą powściągliwością.

– Jak w piłkę?! – odwróciłam się na krześle, mierząc ich wzrokiem. – Przecież ewidentnie spóźnił wślizg, nakładką wszedł w staw skokowy! Oglądasz pan powtórkę czy tylko pijesz? Przecież stojący obok arbiter liniowy miał idealny kąt, tam nie ma o czym dyskutować!

W pubie zapadła martwa cisza. Barman zastygł z szmatką w dłoni. Czterech facetów patrzyło na mnie z rozdziawionymi gębami, jakby zobaczyli kosmitę.

– Eee... – bąknął ten najbardziej krzykliwy. – Ale... ale on przecież najpierw trącił piłkę...
– Czym trącił? Czubkiem buta po tym, jak już skasował chłopa! Zobacz sobie trajektorię – przewróciłam oczami i pociągnęłam solidny łyk piwa. – Do tego grają dzisiaj na trzech obrońców i bez defensywnego pomocnika, więc ta dziura w środku pola aż się prosiła o taką kontrę.

Jeden z kolesi, łysy, z solidnym brzuchem, podszedł do mojego stolika z niedowierzaniem.
– Dziewczyno... ty wiesz, co to jest w ogóle spalony?
– Jak twoja wiedza o taktyce – odparłam bez zastanowienia. – Wychodzący zawodnik musi być bliżej linii bramkowej niż ostatni zawodnik drużyny przeciwnej w momencie podania. Coś jeszcze chcesz wiedzieć, czy mam ci rozrysować ustawienie 4-3-3 na serwetce?

Po pięciu minutach siedziałam już przy ich stoliku. Zostałam absolutną gwiazdą pubu. Faceci zamawiali mi kolejne piwa (które chętnie przyjmowałam, chociaż musiałam uważać na moją obecną, mniejszą wagę!), a ja z pełną swobodą dyskutowałam o silnikach V6, problemach z zawieszeniem w starych Audi i historycznych finałach Ligi Mistrzów. Czułam się jak w niebie. Wreszcie mogłam być sobą... chociaż w zupełnie nowej oprawie.

Rozdział 6: Podwójne życie i wielki test
Kłopoty zaczęły się tydzień później. Moi nowi koledzy z pubu – Łysy, Seba i Mati – uznali mnie za „swojego ziomka w ciele ładnej laski”. Dostałam nawet zaproszenie do ich amatorskiej drużyny na orliku jako... analityk i trener zespołu.

Problem polegał na tym, że mój chłopak zaczął coś podejrzewać.

– Paulina... – zaczął pewnego wieczoru w kuchni, przyglądając mi się uważnie. – Ty ostatnio dziwnie pachniesz.
– Czym? Nowymi perfumami? – zapytałam, nakładając krem na dłonie.
– Nie. Pachniesz kiełbasą z grilla i tanim piwem z kija. I dlaczego masz w telefonie aplikację do śledzenia meczy na żywo.

Aż zamarłam z pędzelkiem do makijażu w ręce.
– Ah, to... – zaczęłam gorączkowo myśleć. – To dla mojego brata! Znaczy... czytałam, że teraz faceci lubią, jak dziewczyna się orientuje w sporcie! Chciałam ci zrobić niespodziankę!

Popatrzałam na niego a potem na ekran mojego telefonu z ukosa, na którym wyświetliło się powiadomienie z grupowego czatu „Orlik FCB”:
„Paulina, wpadaj na trening, Seba skręcił nogę i nie przyjedzie na ligę potrzebujemy zawodnika do składu, inaczej oddamy walkowera

I tak oto stałam przed największym wyzwaniem mojego nowego życia. Musiałam wcisnąć się w dres, związać długie włosy w ciasny kucyk, oszukać chłopaka, że idę na „jogę z dziewczynami” i pojechać na mecz przeciwko drużynie nabuzowanych kolesi, mając ciało filigranowej trzydziestolatki i umysł dawnego ligowego wyjadacza.
Lepiej mądrze milczeć, niż głupio gadać

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości