close

Informacja dotycząca plików cookies
Informujemy, że używamy informacji zapisanych na urządzeniach końcowych użytkowników przy pomocy plików cookies, w celu dostosowania naszego serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników. Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Korzystanie z naszego serwisu internetowego oznacza, że użytkownik wyraża zgodę na ich zapisywanie. Zgadzam się, nie pokazuj więcej tej informacji
Szczegóły polityki cookie

 Czwartek, 2020-02-27

  Najstarszy w Polsce portal o crossdressingu i transpłciowości
  Istniejemy od 2004 roku

  Ilość odwiedzin: 8399832, ilość odsłon: 65686244
Na skróty
 Familia
 Forum
 Co nowego na forum
 Blog
 Video
 Księga gości
Menu
Strona główna

Ogłoszenia

Aktualności

Nowości w portalu
Nasze projekty
Bieżące wydarzenia
Imprezy i spotkania
Kalendarz spotkań
Od redakcji
Listy do redakcji
Najpopularniejsze

Transpłciowość

Pojęcia
Identyfikacja
Terapia
Pomoc
Przeciw transfobii

Magazyn

Z kraju i ze świata
Zjawiska
Sławni transi
Na granicy płci
Miej świadomość
Prawo
Religia
Moda
Plusy / minusy
Ciekawostki
Na luzie

My i nasi bliscy

LadyLike
Żyć z „nią”
Ja i mój związek

Kultura

Prasa
Teatr
Filmy
Literatura
Grafika
Piosenki

Kawiarenka

Przemyślenia
Moja wielka przygoda
Mój pierwszy raz...
A to ja właśnie...
Transowe przygody
Moje przygody z Anną
Pamiętnik Alex
Wspomnienia Iwony
Opowiadania
Felietony w szpilkach
Biuta Bino

Transformacje

Dbamy o ciało
Makijaż - porady
Ubiór
Włosy i peruki
Dodatki
Tips & tricks
Jak oni to robią!
Makijaż – kurs
Z pomocą medycyny

Poradnik

Przewodnik
Rozmiary
Ciekawy produkt

Katalog

Nasze profile
Specjalnie dla nas
Miejsca i Kluby
Polecamy sklepy
Linki
Pliki do pobrania
Programy

Kontakt

Redakcja
Księga gości
Użytkownicy
Nasza mapa
Najnowsze artykuły
Wiosenne Plenerowe Trans Party 2020 (8589)
2020.02.25 Katowice. Wtorkowe pogaduchy przy kawie (49271)
2020.02.18 Katowice. Dyżur psychologa (48538)
2020.01.28 Katowice. Dyżur psychologa ODWOŁANY (3696)
Sylwester 2019/2020 w Tęczówce (9585)
„Casa Valentina” w Och-Teatr (18742)
2019.10.12 Katowice - Trans Wieczorek w Tęczówce (73444)
Sobota nad morzem. (25059)
Oczami Nowicjuszki (29991)
Do trzech razy sztuka czyli ... (30345)
...więcej...
Najczęściej czytane artykuły
Wymiary... idealne (736718)
Tucking&taping, czyli jak pozbyć się wypukłości w kroczu (631542)
Strony prywatne (401297)
Fryzura i makijaż, a kształt twarzy (351261)
Zakupy za granicą (319458)
Wiązanie krawata (295823)
Jak zrobić samemu udane zdjęcia? (260782)
Jaka fryzura? (260234)
Zakupy w Polsce (252406)
Zestawienie rozmiarów obuwia (246276)
...więcej...

Powrót do: Prasa

Filmowy portret transów
Liczba wyświetleń: 17405


W skrócie:Przemiany obyczajowe spowodowały wzrost akceptacji dla wszelkiej odmienności, w tym dla transwestytyzmu. Postać transwestyty zaczęła pojawiać się w kinie nie tylko jako przedstawiciel prześladowanej mniejszości, ale po prostu jako bohater filmu.

Do artykułu dodano 8 komentarzy. Pokaż komentarze.
Agnieszka Kamrowska
Źródło: onet.pl

Według słownika wyrazów obcych transwestytą jest osoba mająca skłonność do noszenia ubiorów, przejmowania sposobu bycia – a często i roli seksualnej – płci odmiennej.

Jednak kobiet noszących spodnie nikt transwestytkami nie nazywa. Dziewczyny w męskich ciuchach nie budzą takich emocji jak mężczyźni w kolorowych sukniach, biżuterii, w butach na obcasach i w pełnym makijażu. Taki portret transwestyty kreśli kultura popularna, która – powielając go w wielu kopiach – uczyniła z tego malowniczego wizerunku stereotyp.

Na wielkim ekranie postać transwestyty – osoby kwestionującej własną biologiczną płeć – istnieje już od kilkudziesięciu lat. Początkowo była zazwyczaj ukazywana jako odmieniec lub postać tragiczna napiętnowana przez społeczeństwo. Jednak przemiany obyczajowe, jakie zaszły w ciągu ostatnich 20 lat, spowodowały wzrost akceptacji dla wszelkiej odmienności, w tym dla transwestytyzmu. Postać transwestyty zaczęła pojawiać się w kinie nie tylko jako przedstawiciel prześladowanej mniejszości, ale po prostu jako bohater filmu.

W głośnym filmie „M. Butterfly” (1993) kanadyjski reżyser David Cronenberg przedstawia nową wersję historii opowiedzianej w operze Madame Butterfly. W filmie Cronenberga stacjonujący w Pekinie francuski dyplomata Gallimard (Jeremy Irons) zakochuje się w śpiewaczce chińskiej opery Song Liling (John Lone). Bohater nie wie, że zgodnie z chińską tradycją kobiece partie operowe śpiewają mężczyźni. Jest święcie przekonany, że uczuciem obdarzył kobietę. Miłość Gallimarda Song sprytnie wykorzystuje do własnych celów i wikła zakochanego mężczyznę w działalność szpiegowską. Postawiony przed sądem bohater zostaje skonfrontowany z prawdziwą tożsamością swej ukochanej i popełnia samobójstwo, nie mogąc znieść prawdy.

Zabawową wersję transwestytyzmu ukazuje australijskie dzieło „Priscilla, królowa pustyni” (1994) w reżyserii Stephana Elliotta.

Priscilla, królowa pustyni
Bohaterami musicalowego komediodramatu jest dwójka transwestytów: Mitzi i Felicia oraz transeksualna Bernadette. Jako kobiety ubrane w barwne kostiumy, pióra i buty na koturnie zarabiają na życie występami w kabarecie. Pewnego dnia zdezelowanym autobusem wyruszają w podróż przez pustynię, by w odległym miasteczku zaprezentować swój show. W tym filmie rolę transwestytów i transseksualisty zagrali znani brytyjscy i australijscy aktorzy: Guy Pearce („Memento”), Hugo Weaving („Matrix”) oraz Terence Stamp. Stworzone przez nich kreacje aktorskie przyczyniły się do ogromnego sukcesu filmu. „Priscilla, królowa pustyni” szybko stała się filmem kultowym, klasykiem kinowego campu. Jego siła tkwi w wydrwiwaniu obowiązujących stereotypów poprzez ich karykaturalne przerysowanie. Twórcy filmu uniknęli zaszufladkowania bohaterów jako grzeszników lub męczenników. Felicia, Mitzi i Bernadette to wielowymiarowe, pełne zalet i wad postaci z krwi i kości, a nie jakieś jarmarczne dziwadła.

W Ameryce filmy z wątkiem transwestytyzmu to zarówno przezabawne komedie, jak i oparte na faktach dramaty społeczne. Do pierwszej grupy zalicza się obraz „Ślicznotki” (1995), w którym rolę trójki transwestytów o imionach Vida, Noxeema i Chi-Chi zagrali ekranowi „twardziele”: Patrick Swayze, Wesley Snipes i John Leguizamo. Cała trójka podróżuje z Nowego Jorku do Los Angeles, aby wziąć udział w prestiżowym konkursie Drag Queen of America. Jednak ich samochód psuje się w małym miasteczku na prowincji, gdzie o wielkomiejskich obyczajach nigdy nie słyszano. Niespodziewana wizyta trójki transwestytów przewraca do góry nogami życie małej społeczności, jednak wychodzi jej to na dobre. Obecność niezwykłych przybyszów działa jak katalizator – dzięki nim stare rany zabliźniają się, kłótnie cichną, a kobiety zaczynają o siebie dbać.

Dramatyczną, opartą na faktach autentycznych historię Teeny Brandon/Brandona Teena przedstawia „Nie czas na łzy” (1999) w reżyserii Kimberly Peirce. Młoda dziewczyna Teena przechodzi kryzys tożsamości seksualnej

Nie czas na łzy
– od dziecka pragnęła być mężczyzną i po latach postanawia spełnić to marzenie. Przybiera postać Brandona – ujmującego swym urokiem młodego chłopaka, który szybko podbija niewieście serca miasteczka Falls City, z miejscową pięknością – Laną włącznie. Przypadkowo Lana dowiaduje się o prawdziwej tożsamości Brandona i akceptuje inność kochanka, jednak jej przyjaciele – recydywiści postanawiają upokorzyć i ukarać odmieńca, dokonując brutalnego gwałtu, a następnie morderstwa na osobie bohatera/bohaterki. Odtwarzająca rolę Teeny/Brandona Hilary Swank otrzymała za tą kreację Oscara i Złoty Glob dla najlepszej aktorki.

W kinie europejskim największym portrecistą transwestytów jest Pedro Almodóvar. Hiszpański reżyser, od wielu lat zaludnia kadry swoich filmów osobami i najróżniejszej tożsamości, i orientacji seksualnej, dzięki czemu cieszy się on opinią orędownika odmienności. Najciekawszą postacią transwestyty jest w twórczości Almodóvara Agrado z filmu „Wszystko o mojej matce” (1999). Agrado (w tej roli Antonia San Juan) to transwestyta, który stopniowo zmienia się w transseksualistę. We wzruszającym finale filmu, występując na scenie zamiast teatralnej divy Agrado opowiada historię swego życia, wyliczając koszty wszystkich operacji plastycznych, które przebył, aby stać się kobietą. Uważa, iż człowiek jest autentyczny tylko wtedy, kiedy pozostaje wierny swoim marzeniom, a robione „na miarę” ciało nie jest sztuczne, jeżeli dzięki niemu można być sobą. Agrado jest dumna ze swoich wyborów, spełniona i szczęśliwa, ponieważ miała odwagę, aby zrealizować marzenia.

Zupełnie inną filmową wizję transwestytyzmu ukazuje komediodramat „Różowe lata” (1997) w reżyserii Alaina Berlinera. Ta francusko-belgijsko-brytyjska produkcja opowiada historię siedmioletniego Ludovica, który lubi ubierać się jak dziewczynka i bawić lalkami, do tego podoba mu się chłopiec z ławki. Mały Ludovic (Georges Du Fresne) deklaruje, że jak dorośnie, chce być kobietą, a dokładniej panną młodą, za którą pewnego dnia się przebiera. Zatroskani rodzice próbują uchronić małego buntownika przed negatywnymi reakcjami otoczenia: dyrekcji szkoły i złośliwych sąsiadów. Dzieło Berlinera niezwykle ciekawie ujmuje problem transwestytyzmu, który po raz pierwszy zostaje ukazany z punktu widzenia małego dziecka, jego niewinności i naiwnej wiary, że jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki z dnia na dzień stanie się dziewczynką.

Drugim obok Almodóvara europejskim reżyserem, który w swej twórczości konsekwentnie wykorzystuje postać transwestyty, jest Irlandczyk Neil Jordan. W wyreżyserowanym przez niego filmie sensacyjnym „Gra pozorów” porwany przez IRA brytyjski żołnierz prosi jednego ze strażników (Stephen Rea), aby zaopiekował się jego dziewczyną Dil (Jaye Davidson). Po śmierci Brytyjczyka irlandzki terrorysta czyni zadość prośbie zmarłego. W Londynie poznaje Dil i szybko się w niej zakochuje. Pewnego dnia mężczyzna przekonuje się jednak, że jego ukochana jest tej samej płci co on.


Śniadanie na Plutonie
Z kolei w swoim najnowszym, opartym na powieści Patricka McCabe'a filmie „Śniadanie na Plutonie” (2005), Jordan opowiada historię Patricka/Kici Braden – młodego Irlandczyka, który od dziecka wykazuje spore zainteresowanie kobiecymi ubraniami i kosmetykami. Zmęczony nudną, małomiasteczkową egzystencją oraz brakiem akceptacji ze strony najbliższych Patrick/Kicia ucieka z domu i zaczyna wieść samodzielne, pełne przygód życie jako kobieta. „Śniadanie na Plutonie” to aktorski popis irlandzkiego aktora Cilliana Murphy’ego, który na ekranie przeistacza się w atrakcyjną i szykowną kobietę. Kicia umie wykorzystać swoje atuty, nie przejmuje się przeciwnościami losu i terrorystami, za to w każdej chwili gotowa jest pomagać swoim przyjaciółkom. Za swą brawurową kreację Murphy nominowany był do Złotego Globu dla najlepszego aktora w komedii/musicalu. Z szalonymi przygodami Patricka/Kici Braden polscy widzowie będą mogli zapoznać się już w najbliższy weekend, kiedy to obraz Neila Jordana „Śniadanie na Plutonie” zagości na ekranach kin.

Źródło: onet.pl
Autor: Agnieszka Kamrowska


Do artykułu dodano 8 komentarzy. Pokaż komentarze.



Powrót do: Prasa

Logowanie
Nick:
Hasło:

Ankieta
Czy uzyskałeś pomoc od organizacji LGBT ?
Trans-Fuzja
Tęczówka
Lambda
KPH
innej organizacji
nie otrzymałem/am pomocy
nie szukałem/am pomocy
Skomentuj

Wyniki ankiet
Użytkownicy
Zarejestrowanych: 8515
On line: 41
Zalogowani: bogna65, ewelona
Wyszukiwanie
Myśl na tę chwilę
Szczęście jest kobietą
Friedrich Nietzsche

Skórka
Organizacje i grupy LGBT


sekcja dla całego środowiska Trans

całe środowisko Trans


głównie Les/Gay

Zaprzyjaźnione strony

Crossdressing ogłoszenia



Trans randki
Trans rande
Transgender dating
Copyright (c) 2004-2015 by crossdressing.pl