close

Informacja dotycząca plików cookies
Informujemy, że używamy informacji zapisanych na urządzeniach końcowych użytkowników przy pomocy plików cookies, w celu dostosowania naszego serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników. Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Korzystanie z naszego serwisu internetowego oznacza, że użytkownik wyraża zgodę na ich zapisywanie. Zgadzam się, nie pokazuj więcej tej informacji
Szczegóły polityki cookie

 Poniedziałek, 2019-11-18

  Najstarszy w Polsce portal o crossdressingu i transpłciowości
  Istniejemy od 2004 roku

  Ilość odwiedzin: 8285680, ilość odsłon: 65289265
Na skróty
 Familia
 Forum
 Co nowego na forum
 Blog
 Video
 Księga gości
Menu
Strona główna

Ogłoszenia

Aktualności

Nowości w portalu
Nasze projekty
Bieżące wydarzenia
Imprezy i spotkania
Kalendarz spotkań
Od redakcji
Listy do redakcji
Najpopularniejsze

Transpłciowość

Pojęcia
Identyfikacja
Terapia
Pomoc
Przeciw transfobii

Magazyn

Z kraju i ze świata
Zjawiska
Sławni transi
Na granicy płci
Miej świadomość
Prawo
Religia
Moda
Plusy / minusy
Ciekawostki
Na luzie

My i nasi bliscy

LadyLike
Żyć z „nią”
Ja i mój związek

Kultura

Prasa
Teatr
Filmy
Literatura
Grafika
Piosenki

Kawiarenka

Przemyślenia
Moja wielka przygoda
Mój pierwszy raz...
A to ja właśnie...
Transowe przygody
Moje przygody z Anną
Pamiętnik Alex
Wspomnienia Iwony
Opowiadania
Felietony w szpilkach
Biuta Bino

Transformacje

Dbamy o ciało
Makijaż - porady
Ubiór
Włosy i peruki
Dodatki
Tips & tricks
Jak oni to robią!
Makijaż – kurs
Z pomocą medycyny

Poradnik

Przewodnik
Rozmiary
Ciekawy produkt

Katalog

Nasze profile
Specjalnie dla nas
Miejsca i Kluby
Polecamy sklepy
Linki
Pliki do pobrania
Programy

Kontakt

Redakcja
Księga gości
Użytkownicy
Nasza mapa
Najnowsze artykuły
2019.11.26 Katowice. Wtorkowe pogaduchy przy kawie (38689)
2019.11.19 Katowice. Dyżur psychologa (38245)
„Casa Valentina” w Och-Teatr (9027)
2019.10.12 Katowice - Trans Wieczorek w Tęczówce (62541)
Sobota nad morzem. (15538)
Oczami Nowicjuszki (19381)
Do trzech razy sztuka czyli ... (20439)
Wiosenne Plenerowe Trans Party 2019 (33371)
Spostrzeżenia z życia transki (25249)
Trans Sylwester w Tęczówce (31766)
...więcej...
Najczęściej czytane artykuły
Wymiary... idealne (719242)
Tucking&taping, czyli jak pozbyć się wypukłości w kroczu (617642)
Strony prywatne (389335)
Fryzura i makijaż, a kształt twarzy (340211)
Zakupy za granicą (307201)
Wiązanie krawata (285136)
Jaka fryzura? (249261)
Jak zrobić samemu udane zdjęcia? (249146)
Zakupy w Polsce (240408)
Zestawienie rozmiarów obuwia (235393)
...więcej...

Powrót do: Pomoc

Mój syn jest transwestytą – z życia wzięte
Liczba wyświetleń: 58040


W skrócie:Co powinnam zrobić z moim 15-letnim synem? Wiem, że jest transwestytą. Niedawno, gdy sprzątałam w jego szafkach, znalazłam spódniczki, bluzki, damską bieliznę, a nawet kabaretki. Do tej pory nie powiedziałam nic synowi o moim odkryciu.

Do artykułu dodano 16 komentarzy. Pokaż komentarze.
Wybrane z CompuServe pytania i wątpliwości rodziców podejrzewających, że ich syn jest transwestytą. Źródło: crossdress.transgender.at, na podstawie CompuServe.

1. Czy mój syn może nosić w domu damskie ubrania?

Jestem matką 11-letniego syna. Kilka lat temu zauważyłam u niego zainteresowanie damskim ubiorem. Zaprowadziliśmy go w końcu do terapeuty, mamy za sobą szereg sesji terapeutycznych – zarówno wspólnie, jak i osobno. Terapeuta powiedział nam wprost, że nasz syn jest deklarowanym transwestytą i mimo społecznych trudności, jest szczęśliwym i dobrze nastawionym do życia chłopcem.

Psychoterapeuta twierdził, że mógłby zastosować szereg metod terapeutycznych, by powstrzymać chłopaka od jego skłonności, ale od razu zaznaczył, że byłoby to jedynie marnotrawstwo naszego czasu i pieniędzy. Zaproponował, by zamiast z tym walczyć, powinniśmy rozważyć wprowadzenie pewnych zasad, kiedy i gdzie nasz syn może nosić kobiece ubrania. Sądził, że to będzie lepsze niż ciągłe zamartwianie się, czy nasz syn powinien, czy nie powinien nosić kobiecych ubrań.

Rozumiemy transwestytyzm, ale oboje mamy zastrzeżenia, czy powinniśmy pozwolić naszemu synowi ubierać się po kobiecemu poza domem. Sytuacja jest o tyle dziwna, że już wiemy, że on coś takiego robi. Czy powinniśmy nadal próbować postępować zgodnie z radami terapeuty, czy jednak zmienić terapeutę na innego?

Odpowiedź
Odpowiada dr Roger E. Peo, ekspert od problemów transwestytów i transseksualistów oraz ich rodzin.

Nie mogę potwierdzić ani zaprzeczyć, czy rzeczywiście Pani syn jest „zdeklarowanym transwestytą”. Jeśli jednak przyjąć, że diagnoza jest prawidłowa, bardzo mnie cieszy, że udało się Państwu znaleźć terapeutę, który nie traktuje transwestytyzmu jak choroby psychicznej.

Porada, której udzielił Państwu terapeuta, wydaje się być prawidłowa. Transwestytyzm jest zachowaniem, którego nie można w żaden sposób wymazać, choć próbowano do tej pory wielu różnych metod. Abstrahując od Państwa podejścia, transwestytyzm u mężczyzn nie jest akceptowalny społecznie. Moim zdaniem powinniście Państwo narzucić synowi pewne granice w ubieraniu się po kobiecemu i nalegać, by nie chodził w damskich ubraniach tak otwarcie poza domem. Jeśli jego skłonności odkryliby znajomi bądź rodzina, mógłby być poniżany, a Państwo moglibyście być przez nich krytykowani. Jednak w bezpiecznych miejscach i w odpowiednim czasie Pani syn powinien móc nosić damskie ubrania.

Co więcej, chłopak powinien nauczyć się panować nad swoimi potrzebami, znaleźć sobie do ich realizacji odpowiednie sytuacje i czas, tak by w przyszłości był w stanie zbudować normalny związek. To bardzo ważne, by Pani syn nauczył się kontrolować swoje potrzeby, tak by nie poświęcał im całego swojego wolnego czasu i by mógł rozwijać inne swoje zainteresowania.

Należy ponadto zauważyć, że niedługo zacznie się u niego okres dojrzewania. Transwestytyzm często działa podniecająco. W wieku kilkunastu lat jego libido będzie u swego szczytu. Transwestytyzm nie powinien być żadnym zastępstwem dla tradycyjnych społecznych zachowań seksualnych, takich jak chociażby umawianie się na randki.

Podsumowując – na podstawie posiadanych przeze mnie informacji, Państwa terapeuta udzielił prawidłowej rady.

2. Halloween – mój syn ubiera się jak kobieta!

Jestem ojcem 14-letniego syna. Podczas ostatniego Halloween mój syn, razem ze swoim najlepszym przyjacielem, postanowili całkowicie przebrać się za dziewczyny –z takimi detalami, jak peruka, makijaż, damska bielizna i buty na obcasie. Matka przyjaciela naszego syna, za zgodą moją i mojej żony, zgodziła się pomóc chłopcom w przygotowaniach. Oboje wyglądali wtedy jak bardzo atrakcyjne dziewczyny.

Nasz problem polega na tym, że niedawno dowiedzieliśmy się, iż nie był to pierwszy raz, gdy nasz syn nosił damskie ubrania. Wszystko wskazuje na to, że podobna sytuacja miała miejsce poprzedniego lata. Syn, razem ze swoim przyjacielem, postanowili przebrać się za dziewczyny w domu przyjaciela. Matka tamtego chłopca nakryła ich na tym i pomogła im w przebraniu. Na nieszczęście pozwalała im przebierać się częściej, raz nawet wyszli razem na miasto.

Gdy się o tym dowiedzieliśmy, zabroniliśmy synowi uczestniczyć w takich wybrykach. Mamy jednak wątpliwości, jak powinniśmy tej sytuacji postępować. Nie chcielibyśmy zabronić synowi spotkań z jego najlepszym przyjacielem, ale nie chcemy, by ubierał się jak dziewczyna. Jesteśmy zdania, że matka tamtego chłopca powinna nam o wszystkim opowiedzieć. Niepokoi nas, że te zachowania mogły rozwinąć u naszego syna transwestytyzm.

Odpowiedź
Odpowiada dr Roger E. Peo, ekspert do spraw transgender.

Dbanie o postępowanie własnych dzieci nigdy nie będzie łatwe. Sprawy zaczynają się komplikować, gdy pewne zachowania wykraczają poza normy, które możecie Państwo zaakceptować. Może najlepszym rozwiązaniem jest nie przesadzać z reakcjami i groźbami? Jak widzę, Pana pytanie ma wiele aspektów.

Po pierwsze trzeba zwrócić uwagę na Państwa reakcję na transwestytyzm. Jestem przekonany, że zauważycie Państwo, iż zakazanie ubierania się jak dziewczyna doprowadzi po prostu do buntu, a syn prawdopodobnie będzie dalej to robił, tyle że w ukryciu. Zarówno Pan, jak i Pańska żona powinniście na osobności omówić swoje odczucia, by zrozumieć wasz stosunek do transwestytyzmu. Na podstawie tego, co Państwo napisaliście wnioskuję, że zdecydowanie nie akceptujecie transwestytyzmu. Takie nastawienie mocno komplikuje jakiekolwiek rozprawienie się z Państwa obawami.

Przede wszystkim powinniście Państwo lepiej zrozumieć, czym tak naprawdę jest dla Państwa syna crossdressing. Mamy tu wiele różnych możliwości. By odkryć, czym to dla niego jest, powinniście Państwo odłożyć na bok wasze uprzedzenia i własne odczucia, starajcie się nie doprowadzać do konfrontacji. Atak na waszego syna doprowadzi tylko do wymijających odpowiedzi albo do odpowiedzi takich, jakie zdaniem waszego syna chcielibyście Państwo usłyszeć.

Na podstawie opisanej sytuacji wnioskuję, że Państwa syn nie opowiedział Państwu o dotychczasowych wydarzeniach. Prawdopodobnie więc wie on, że będziecie Państwo przeciwni, co naturalnie utrudnia waszą komunikację. Wydarzenia, które zostały opisane, mogą być zarówno wierzchołkiem góry lodowej, jak i tylko nic nie znaczącymi wygłupami młodych chłopców. Do czasu, gdy nie dowiecie się Państwo więcej, trudno doradzić, jak postępować dalej.

Jeśli crossdressing syna jest tylko przejściowym wymysłem, możecie Państwo zapomnieć o zaszłych zdarzeniach. Z drugiej strony – po tym co Państwo opisaliście, oraz mając na uwadze jego wiek, możliwe jest także, że jest on transwestytą. Bez dalszego rozpoznania nie możemy jednak mieć pewności.

Jeśli Państwa syn rzeczywiście jest transwestytą, nie oznacza to że jest chory psychicznie. Ponadto nie ma możliwości, byście Państwo powstrzymali go od realizacji jego potrzeb. Najlepszym rozwiązaniem byłoby, gdybyście Państwo chcieli pomóc swojemu synowi. Pomóc obchodzić się z jego emocjami i nauczyć go, jak kierować własnymi uczuciami.

Dopóki chłopiec nie odczuwa przymusu, jego zamiłowanie jest nieszkodliwe. Największe szkody wyrządza tu poczucie winy oraz zmartwienia związane z koniecznością tłumienia swoich potrzeb. Fachowa porada lub terapia może chłopcu (i Państwu) pomóc w nauczeniu się, jak sobie radzić z tą częścią jego osobowości. Podchodzę bardzo sceptycznie do terapeutów, którzy uważają, że takie potrzeby można w jakiś sposób wyeliminować.

Zabronienie synowi zakładania damskiej odzieży albo ograniczenie kontaktów z jego przyjacielem nie zmieni jego potrzeb. Jeśli jest transwestytą, te potrzeby są w nim bardzo mocno zakorzenione w jego charakterze. Jeśli poprosicie go o nie noszenie damskiej odzieży (za wyjątkiem występów i balów kostiumowych), może powstać wiele potencjalnych problemów, gdy go w przyszłości na tym nakryjecie. Jest bardzo mało realne, że zakaz noszenia damskich ubrań odniesie skutek. To po prostu tak nie zadziała.

Jest wiele problemów, przed którymi stoi transwestyta. Przed wszystkim takie zachowanie nie jest akceptowane społecznie i prowadzi do konfliktu ze społeczeństwem, co zwiększa życiowy stres. Transwestyta musi ukrywać część swojego życia przed większością ludzi. Na wiele sposobów problemy transwestytów są podobne do problemów homoseksualistów. Jednak nie oznacza to, że transwestyci są gejami.

Transwestytyzm może zawierać pewne elementy, które działają podniecająco. Uczucia te mogą stanowić u transwestyty przeciwwagę dla poczucia winy, które mogą powstawać dlatego, że jego potrzeby nie są takie, jakie mają „prawdziwi mężczyźni”.

Jeśli będziecie Państwo rozmawiać ze swoim synem na te tematy, jest bardzo prawdopodobne, że nie będzie on w stanie jednoznacznie opisać swojich uczucia. Jest to typowe u chłopców w jego wieku. Powinniście Państwo próbować czytać między wierszami, by pomóc mu w odnalezieniu odpowiednich słów. Jest bardzo prawdopodobne, że chłopiec nie opowie Państwu o znaczeniu transwestytyzmu w jego sferze seksualnej.

Będąc rodzicami, najlepszym sposobem postępowania będzie wspieranie syna, bez względu na to, jak bardzo jest wam trudno radzić sobie z własnymi odczuciami. Jeśli przez własną dezaprobatę będziecie Państwo negować jego transwestytyzm, stracicie jakąkolwiek możliwość pomocy dziecku. Zarówno Państwo, jak i wasz syn, możecie tylko na tym zyskać, jeśli wspólnie będziecie poznawać transwestytyzm.

Jeśli jesteście Państwo przekonani, że nie dacie rady wspierać syna, powinniście być przynajmniej neutralni. Cokolwiek innego to ryzyko odrzucenia przez wasze dziecko.

Przyznaję, że nie jest to łatwe zadanie, ale nie widzę jakiejkolwiek innej realnej alternatywy. Wasza oczywista troska o syna powinna dać wam siłę, byście mu pomgoli w rozumieniu i kontrolowaniu swoich uczuć.

3. Mój syn jest transwestytą

Co powinnam zrobić z moim 15-letnim synem? Wiem, że jest transwestytą. Gdy był młody, wciąż przesiadywał w mieszkaniu razem ze swoją siostrą i bawił się z nią lalkami, ubrankami, robił z nią makijaż, itd. Na każde Halloween chciał się przebierać za dziewczynę. Niedawno, gdy sprzątałam w jego szafkach, znalazłam spódniczki, bluzki, damską bieliznę, a nawet kabaretki. Żadna z tych rzeczy nie należała do mojej córki ani do mnie. Do tej pory nie powiedziałam nic synowi o moim odkryciu.

Co mam robić?

Odpowiedź
Odpowiada pedagog Judy Henkel, członkini Amerykańskiego Zrzeszenia Seksuologów, Terapeutów i Pedagogów:

Jak większość rodziców, troszczy się Pani o swoje dziecko, o jego rozwój społeczny i seksualny oraz o jego przyszłość. Jednak nie powinna Pani wpadać w panikę z powodu niedawnego odkrycia. Brak jest potwierdzonych teorii dlaczego ludzie stają się transwestytami (osobami ubierającymi się w ubrania płci przeciwnej, w celu osiągnięcia satysfakcji seksualnej bądź emocjonalnej). W chwili obecnej szacuje się, że w samych Stanach Zjednoczonych jest ich około miliona.

Są to całkowicie niegroźne zachowania, fetysz, który jednak może budzić troskę ze względu na znaczenie socjalne. Bardzo niewielu transwestytów jest homoseksualistami. Transwestyci nie są perwersyjni, nie popełniają przestępstw na tle seksualnym.

Nasze społeczeństwo nie akceptuje mężczyzn ubierających się jak kobieta. Przez to Pani Syn może mieć duże poczucie winy i z tego powodu tak skrzętnie skrywa swoje zachowania. Sprawę jego transwestytyzmu mogłaby Pani poruszyć kiedyś podczas rozmowy, w przyjaznej atmosferze. Może go Pani na przykład spytać, o jakieś bieżące wydarzenia, na przykład co sądzi o sukcesie piosenkarza Boy’a George’a.

Jeśli Pani syn w pozostałych sferach życia funkcjonuje na co dzień jako mężczyzna, i to funkcjonowanie nie sprawia mu bólu, a damskie ubrania zakłada okazyjnie, prywatnie, to prawdopodobnie jest transwestytą. Jeśli jednak na co dzień chce ubierać się po kobiecemu i wyraża pragnienie bycia kobietą, być może jest transseksualistą.

Być może powinna Pani odwiedzić specjalistę seksuologa, by uzyskać więcej informacji i otrzymać bezpośrednie wsparcie.

4. Czy robię ze swojego syna transwestytę?

Jestem matką 9-letniego syna. Kilka miesięcy temu odkryłam, że mój syn bawił się moimi perukami i kosmetykami. Zamiast go ukarać, zaproponowałam mu pomoc w makijażu – nałożyłam mu puder, pomalowałam oczy i usta. Pozwoliłam mu także nosić moją perukę oraz klipsy i inną biżuterię.

Tak wyszykowany, mój syn bawił się przez całą resztę dnia. Co prawda od tamtego czasu nigdy więcej nie zdradzał zainteresowania powtórzeniem takich zabaw, ale wciąż się zastanawiam, czy wtedy postąpiłam słusznie pozwalając mu na to wszystko. Co prawda nie miał wtedy na sobie sukienki, ale za to kilka razy, przy różnych okazjach, przymierzał moje buty na obcasach. Czy że mój syn może być transwestytą?

Odpowiedź
Odpowiada dr Roger E. Peo, amerykański specjalista do spraw transwestytyzmu i transseksualizmu.

Przyczyny noszenia przez dzieci ubrań przynależnych do płci przeciwnej wciąż nie zostały zbadane. Istnieje w tym zakresie wiele nie udowodnionych teorii, budowanych na gruncie biologicznym, socjologicznym, psychologicznym jak i ich kombinacji.

Typowy transwestyta (crossdresser) zaczyna ujawniać swoje skłonności w wieku od około 5 lat do początku okresu dojrzewania. Zazwyczaj pierwsze eksperymenty są całkiem spontaniczne – nie dochodzi do jakiegoś przełomowego wydarzenia, które wyzwala potrzeby transwestyty. Choć w fikcji literackiej często pojawia się motyw zmuszania do przebierania się, większość rzeczywistych przypadków zaczyna się od spontanicznego zainteresowania damską odzieżą, co prowadzi właśnie do eksperymentowania.

W przypadku prawdziwego transwestyty, zachowania te powodują poczucie winy. Silna społeczna presja, swego rodzaju tabu powoduje, że mężczyźni noszący damskie ubrania zmuszani są do działania w „podziemiu”. Utrudnienia takie nie mogą jednak spowodować pozbycia się tej skłonności.

Na tle tego wprowadzenia Pani główną obawę zamknąłbym pytaniem „Czy robię ze swojego syna transwestytę?”. Moja odpowiedź brzmi: nie. Jeśli jest on rzeczywiście transwestytą, nie może go Pani nim zrobić.

W rzeczywistości Pani syn będzie przywiązywał dużo mniejszą wagę do Pani zachowania, niż się to Pani wydaje. Pani druga obawa może jednak słuszna. Zachowania i emocjonalne potrzeby, które nie są akceptowane przez społeczeństwo, sprawiają problemy dla każdego. Pani zrozumienie dla Syna może dać mu „bezpieczną przystań”, kiedy będzie jej potrzebował.

Może mieć Pani jeszcze dwa pytania: „Czy on jest gejem?” i „Czy jest transseksualistą”. Choć dostępne są wyniki badań, które wskazują, że mało męscy chłopcy mają większe skłonności do homoseksualizmu, to na podstawie Pani opisu wnioskuję, że nie mamy do czynienia z takim przypadkiem. Nie wydaje mi się także, że jest transseksualistą, gdyż zainteresowanie crossdressingiem wykazuje tylko okazjonalnie. Gdyby Pani syn wykazywał zainteresowanie czynnościami, które są typowe dla dziewczynek, albo nie miał żadnych chłopców przyjaciół, byłyby to wyraźne symptomy transseksualizmu. W każdym razie nie może Pani zrobić praktycznie nic, oprócz wspierania swojego syna, gdyż takich skłonności nie można się pozbyć.

Jeśli spytałaby Pani syna, czy jest transwestytą, prawdopodobnie zaprzeczyłby, ze względu na duże poczucie winy spowodowane jego zachowaniem. Co więcej, w swoim wieku prawdopodobnie nie wie on tak naprawdę, co oznaczają jego potrzeby i uczucia. Ponadto ze względu na rozpoczynający się okres dojrzewania, transwestytyzm może wiązać się u chłopca z doznaniami erotycznymi, co może prowadzić do masturbacji i jeszcze większego poczucia winy.

Nie może Pani zrobić wiele, by zmienić skłonności syna, które być może ma. Pani wsparcie i udział w częściowym i okazjonalnym przebieraniu się dziecka może mu jedynie pomóc w poradzeniu sobie z poczuciem winy. Dzięki temu, w przyszłości być może będzie miał kogoś, z kim mógłby o tym porozmawiać, jeśli poczuje taką potrzebę. Nie powinna Pani wzbraniać go od jego potrzeb, ale go wspierać, a jeśli wyrazi taką potrzebę, rozmawiać z nim o tym. Ogólnie uważam, że nie powinna Pani robić z tego powodu zbyt dużo rabanu. Jeśli dziecko jest rzeczywiście transwestytą, będzie potrzebowało Pani wsparcia i zrozumienia, a będzie to możliwe tylko wtedy, gdy Pani otworzy się na jego potrzeby. Terapia jest wskazana wyłącznie wtedy, gdy transwestytyzm będzie wyraźnie dominował w jego życiu. W takim przypadku terapia powinna pomóc mu zrozumieć, jakie ma możliwości oraz – jeśli będzie to konieczne – zredukować jego poczucie winy.

Źródło: crossdress.transgender.at, na podstawie CompuServe.
Tłumaczenie: Laura


Do artykułu dodano 16 komentarzy. Pokaż komentarze.



Powrót do: Pomoc

Logowanie
Nick:
Hasło:

Ankieta
Czy uzyskałeś pomoc od organizacji LGBT ?
Trans-Fuzja
Tęczówka
Lambda
KPH
innej organizacji
nie otrzymałem/am pomocy
nie szukałem/am pomocy
Skomentuj

Wyniki ankiet
Użytkownicy
Zarejestrowanych: 8388
On line: 43
Zalogowani:
Wyszukiwanie
Myśl na tę chwilę
Kobieta jest arcydziełem wszechświata
Gotthold Ephraim Lessing

Skórka
Organizacje i grupy LGBT


sekcja dla całego środowiska Trans

całe środowisko Trans


głównie Les/Gay

Zaprzyjaźnione strony

Crossdressing ogłoszenia



Trans randki
Trans rande
Transgender dating
Copyright (c) 2004-2015 by crossdressing.pl